HV batarya bağlantıları zayıf, HV bataryada sorun, ECU sorunları

OBD II arıza kodu P0A7F, “Hibrit Batarya Paketi Bozulması” olarak tanımlanan genel bir arıza kodudur ve PCM (Kontrol Modülü) ve/veya özel batarya kontrol modülü, HV (Yüksek Gerilim) batarya paketinin genel performansında bir bozulma tespit ettiğinde kaydedilir.

Ancak “bozulma” teriminin, performans veya dengesizlik sorunlarını göstermekten çok, batarya paketinin şarj kabul etme veya şarjı koruma yeteneğini ifade ettiğini unutmayın; bu iki durum da genellikle P0A7F dışında bir veya daha fazla kod kaydeder. Hibrit araçlardaki yüksek gerilim batarya paketleri üreticiden üreticiye bir miktar farklılık gösterse de, tüm hibrit batarya paketleri genel tasarım ve yapı açısından aynı genel deseni takip eder.

Aracın fişten şarjlı (plug-in) hibrit olup olmadığından bağımsız olarak, batarya paketi seri bağlı çok sayıda küçük, düşük gerilimli batarya hücresinden oluşur; bu, bir hücrenin pozitif kutbunun bir sonraki hücrenin negatif kutbuna bağlı olduğu anlamına gelir. Bu düzenle, tipik olarak 1,2 volt olan bir hücrenin nominal gerilimini bir sonraki hücreye ekleyerek, bağlı hücrelerin akım potansiyelini (amperajını) artırmadan giderek daha yüksek gerilimler oluşturmak mümkündür.

Örneğin, altı adet 1,2V hücreyi seri bağlayarak, birleşik nominal gerilimi 7,2 volt olan ancak amperajı tek bir hücreninkine eşit* bir batarya modülü oluşturmak mümkündür; bu da modülün, tek bir hücreye göre altı kat daha uzun süre güç sağlayabileceği anlamına gelir. * Tüm pozitif kutupların birbirine ve tüm negatif kutupların birbirine bağlandığı paralel bağlantılarda, bağlı hücrelerin amperaj potansiyeli artarken, bağlı hücrelerin gerilimi tek bir hücreninkine eşit kalır.

Ancak pratikte, çoğu hibrit batarya paketi, her biri tipik olarak birleşik gerilimi 7,2 volt olan altı hücre içeren bir dizi batarya modülünden oluşur. Modüller daha sonra istenen nominal gerilime sahip bir batarya üretmek için yine seri bağlanır; bu gerilim 210 volt ile 400 volta kadar, birkaç durumda ise 600 volta kadar değişir. Batarya iyi durumdaysa, montajdaki tüm hücreler şarj sırasında elektrik enerjisini aynı hızda kabul eder ve bataryadan akım çekildiğinde aynı hızda deşarj olur.

Bu süreç, batarya paketindeki her hücrenin sıcaklığını ve şarj/deşarj hızlarını izleyen özel bir kontrol modülü tarafından sürekli olarak izlenir. Ancak bataryalar yaşlandıkça, elektrik enerjisini kabul etme kapasiteleri azalır ve bazı durumlarda tamamen sona erer.

Bu genellikle normal batarya çalışmasının doğal bir sonucu olsa da, batarya paketleri aşırı şarjdan kaynaklanan hasar, batarya paketindeki (veya aracın kablajının başka bir yerindeki) kısa devrelerin varlığı ya da bataryanın soğutma sistemi arızalarından kaynaklanan anormal sıcaklıklar nedeniyle de bozulabilir. Yine de, sorunun nedeni ne olursa olsun, bir batarya bozulması kodunun kaydedilmesi için bataryadaki tüm hücrelerin eşit şekilde etkilenmesi gerekir.

Bu önemli bir noktadır çünkü yalnızca bazı hücreler veya modüller etkilenirse, batarya kontrol modülü genellikle hücreler veya modüller arasındaki dengesizliklerle ilgili kodlar kaydeder; bu, tüm hücreleri eşit şekilde etkileyen bir durumdan belirgin şekilde farklı bir durumdur.

Ancak pratikte, yüksek gerilim batarya paketleri asla tam olarak şarj edilmez ve asla tam olarak deşarj edilmez — tüm yüksek gerilim batarya paketleri en verimli şekilde, kapasitelerinin alt uçta yaklaşık %60’ı ile üst uçta yaklaşık %80’i arasındaki şarj seviyelerinde çalışır.

Batarya kontrol modülü, batarya paketinin a) kapasitesinin en az %60’ına şarj edilemediğini ya da izin verilen maksimum hızı aşan bir hızda deşarj olduğunu tespit ettiğinde, batarya paketinin güç çıkışını etkili bir şekilde kontrol edemeyeceğini fark eder. Tespit edilen bu koşulun bir sonucu olarak…